Αν Δεν Μάθεις Ν’ Ακούς, Ούτε Ποιός Είσαι Θα Μάθεις

Αν Δεν Μάθεις Ν’ Ακούς, Ούτε Ποιός Είσαι Θα Μάθεις

Αν Δεν Μάθεις Ν’ Ακούς, Ούτε Ποιός Είσαι Θα Μάθεις

 

Ένας εξαιρετικός μύθος που μας μιλάει ακριβώς για τη σημασία του να είναι κανείς ο εαυτός του, επειδή είναι άγνωστου συγγραφέα, αναπαράγουμε εδώ την παραλλαγή των X. Σολέρ και Μ. Κονάγκλα, που περιέχεται στο βιβλίο τους Aplicate el cuen-to [Εφάρμοσε το παραμύθι]:

 

Υπήρχε κάποτε ένας όμορφος κήπος με μηλιές πορτοκαλιές και ωραιότατες τριανταφυλλιές, όλες τους ευτυχισμένες κι ευχαριστημένες.

Κι όλα ήταν μια χαρά, αλλά ένας από τους κατοίκους του δε ήταν ευτυχισμένος. Ήταν ένα δέντρο που ένιωθε βαθιά λυπημένο επειδή δεν ήξερε τι ήταν.

Η μηλιά του έλεγε: «Αυτό που σου λείπει είναι η συγκέντρωση- αν το προσπαθήσεις πραγματικά, θα μπορέσεις να έχεις γευστικότατα μήλα, είναι πολύ εύκολο».

Η τριανταφυλλιά του έλεγε: «Μην ακούς τη μηλιά . Είναι πιο απλό να έχεις τριαντάφυλλα, που, επιπλέον, είναι και ωραιότερα και αρωματικότερα από τα μήλα».

Το δέντρο προσπαθούσε να συγκεντρωθεί και να κάνει αυτό που του πρότειναν, αλλά δεν κατάφερνε να είναι όπως το ήθελαν τα άλλα κι ένιωθε απογοητευμένο.

Μια μέρα έφτασε στον κήπο ένας μπούφος, το πιο σοφό πουλί, και, βλέποντας το δέντρο, αναφώνησε: «Μην ανησυχείς, το πρόβλημά σου δεν είναι και τόσο σοβαρό. Μην αφιερώνεις τη ζωή σου, τον κόπο σου και την ενέργεια σου για να γίνεις όπως σε θέλουν οι άλλοι. Να είσαι ο εαυτός σου, γνώρισε τον εαυτό σου και μάθε ν’ ακούς την εσωτερική σου φωνή».

 

Και, λέγοντας αυτό, ο μπούφος εξαφανίστηκε.

«Την εσωτερική μου φωνή; Να είμαι ο εαυτός μου; Να γνωρίσω τον εαυτό μου;» σκεφτόταν το δέντρο. Αλλά το σχόλιο του μπούφου είχε φωλιάσει στην καρδιά του. Και το δέντρο άρχισε να μη δίνει προσοχή στα σχόλια των άλλων φυτών. Έμαθε να μένει σιωπηλό, να χαίρεται τις ακτίνες του ήλιου και τις δροσιστικές σταγόνες της βροχής.

  Σκύλος Παρακολουθεί Τον «Βασιλιά Των Λιονταριών» Και Κλαίει Όταν Πεθαίνει Ο Μπαμπάς Του Σίμπα (Video)

Έμαθε ν’ απολαμβάνει το τραγούδι των πουλιών που φώλιαζαν στα κλαδιά του, ν’ αφήνεται στα χάδια του ανέμου που σφύριζε ανάμεσα στα φύλλα του. Και εκεί που δεν το περίμενε, μια μέρα κατάλαβε. Η καρδιά του άνοιξε και η εσωτερική του φωνή του μίλησε.

«Ποτέ δε θα δώσεις μήλα. εσύ δεν είσαι μηλιά- ούτε θ’ ανθίσεις την άνοιξη, εσύ δεν είσαι τριανταφυλλιά. Εσύ είσαι βελανίδια, η μοίρα σου είναι να γίνεις μεγάλο δέντρο και μεγαλοπρεπές, να φιλοξενείς τα πουλιά, να προσφέρεις σκιά στους ταξιδιώτες και ομορφιά στο τοπίο».

Και το δέντρο ένιωσε δυνατό και σίγουρο για τον εαυτό του. Ξαφνικά, άρχισε να δέχεται τον θαυμασμό και τον σεβασμό όλων, το σημαντικότερο όμως είναι ότι έμαθε να σέβεται και να εκτιμάει τον εαυτό του.

 

Να σκέφτεσαι με τα πόδια
– Percy Allan

 

Αν Δεν Μάθεις Ν’ Ακούς, Ούτε Ποιός Είσαι Θα Μάθεις
via

pointfromview.blogspot.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αρέσει σε %d bloggers: